Archive for 13 Ocak 2013

Türkiye İş Kurumu İstihdam Uzmanlığı Yönetmeliği

Türkiye İş Kurumundan:

TÜRKİYE İŞ KURUMU İSTİHDAM UZMANLIĞI YÖNETMELİĞİ

BİRİNCİ BÖLÜM

Amaç, Kapsam, Dayanak ve Tanımlar

(26.12.2012 tarih ve 28509 sayılı R.G. de yayımlanmıştır.)

Amaç

MADDE 1 – (1) Bu Yönetmeliğin amacı, İstihdam Uzman Yardımcılarının işe alımı, yetiştirilmesi, İstihdam Uzmanlığına atanması ve İstihdam Uzmanları ile İstihdam Uzman Yardımcılarının görev, yetki ve sorumluluklarına ilişkin usul ve esasları belirlemektir.

Kapsam

MADDE 2 – (1) Bu Yönetmelik hükümleri, İstihdam Uzman Yardımcılığına atanmak isteyen adaylar ile İstihdam Uzmanı ve Uzman Yardımcıları hakkında uygulanır.

Dayanak

MADDE 3 – (1) Bu Yönetmelik 25/6/2003 tarihli ve 4904 sayılı Türkiye İş Kurumu Kanununun 15 inci ve 32 nci maddeleri ile 14/7/1965 tarihli ve 657 sayılı Devlet Memurları Kanununun ek 41 inci maddesine dayanılarak hazırlanmıştır.

Tanımlar

MADDE 4 – (1) Bu Yönetmelikte geçen;

a) Genel Müdür: Türkiye İş Kurumu Genel Müdürünü,

b) Giriş Sınavı: İstihdam Uzman Yardımcılığı giriş sınavını,

c) KPDS: Kamu Personeli Yabancı Dil Bilgisi Seviye Tespit Sınavını,

ç) KPSS: Kamu Personel Seçme Sınavını,

d) Kurum: Türkiye İş Kurumunu,

e) ÖSYM: Ölçme, Seçme ve Yerleştirme Merkezini,

f) Sınav Kurulu: İstihdam Uzman Yardımcılığı giriş sınavı kurulunu,

g) Tez: İstihdam Uzman Yardımcılarının hazırlayacakları uzmanlık tezlerini,

ğ) Uzman: İstihdam Uzmanını,

h) Uzman Yardımcısı: İstihdam Uzman Yardımcısını,

ı) Yeterlik Sınavı: İstihdam Uzmanlığı yeterlik sınavını,

i) Yeterlik ve Tez Kurulu: İstihdam Uzmanlığı yeterlik sınavı ve tez kurulunu,

ifade eder.

İKİNCİ BÖLÜM

Giriş Sınavı ve Uzman Yardımcılığına Atanma

Giriş sınavı

MADDE 5 – (1) Kurumda görevlendirilecek uzman yardımcıları, kadro ve ihtiyaç durumları dikkate alınarak, Kurumca uygun görülecek tarihlerde açılacak giriş sınavı ile alınırlar.

(2) Giriş sınavı, yazılı ve sözlü veya sadece sözlü aşamadan oluşur.

Sınav kurulu

MADDE 6 – (1) Sınav Kurulu; Genel Müdür veya görevlendireceği genel müdür yardımcısının başkanlığında; genel müdür yardımcıları, 1. Hukuk Müşaviri, daire başkanları ve uzmanlar arasından Genel Müdür tarafından belirlenecek toplam beş asil üç yedek üyeden oluşur.

(2) Komisyon üyeleri kendilerinin, boşanmış olsalar dahi eşlerinin, ikinci dereceye kadar (bu derece dahil) kan ve kayın hısımlarının veya evlatlıklarının katıldığı sınavlarda görev alamazlar.

(3) Sınav kurulu üye tam sayısı ile toplanır ve oy çokluğu ile karar alır.

(4) Sekreterya hizmetleri İnsan Kaynakları Dairesi Başkanlığı tarafından yürütülür.

Giriş sınavı duyurusu

MADDE 7 – (1) Giriş sınavı tarihinden en az otuz gün önce öğrenim dalları itibariyle; atama yapılacak kadroların sayı, sınıf, unvan ve dereceleri, sınava kabul edilecek aday sayısı, sınava katılacaklarda aranacak genel ve özel şartlar, başvuru tarihleri, yeri ve şekli ile başvuruda istenecek belgeler, sınavın yeri, zamanı, sınav konuları ve değerlendirme yöntemleri Resmî Gazete’de, Kurum internet sayfasında ve Türkiye genelinde yayınlanan baskı sayısı en yüksek ilk beş gazetenin en az birinde ilan vermek suretiyle duyurulur.

Giriş sınavına başvuru şartları

MADDE 8 – (1) Giriş sınavına katılabilmek için;

a) 657 sayılı Devlet Memurları Kanununun 48 inci maddesinde belirtilen genel şartları taşımak,

b) Kurumun kadro ve ihtiyaç durumuna göre;

1) En az dört yıllık lisans eğitimi veren hukuk, siyasal bilgiler, iktisat, işletme, iktisadî ve idarî bilimler fakültelerinden veya bunlara denkliği Yükseköğretim Kurulu tarafından kabul edilen yurtiçindeki veya yurtdışındaki öğretim kurumlarından,

2) En az dört yıllık lisans eğitimi veren iletişim fakülteleri ile fakültelerin istatistik, matematik, endüstri mühendisliği ve işletme mühendisliği bölümlerinden veya bunlara denkliği Yükseköğretim Kurulu tarafından kabul edilen yurt içindeki veya yurt dışındaki öğretim kurumlarından,

mezun olmak,

c) Son başvuru tarihi itibarıyla geçerlilik süresi dolmamış KPSS’de, giriş sınavı ilânında belirtilen puan türü veya türlerinden, aynı ilânda belirtilen taban puanı almış olmak,

ç) Giriş sınavının yapıldığı tarihte otuzbeş yaşını doldurmamış olmak,

şarttır.

(2) Kurum birinci fıkranın (b) bendinde belirtilen mezuniyet koşullarına uygun olarak öğrenim alanlarına ilişkin kontenjan belirleyebilir.

Başvuru şekli ve belgeleri

MADDE 9 – (1) Giriş sınavına başvuru; şahsen, elden veya posta yoluyla ilânda belirtilen adrese veya ilânda belirtildiği takdirde internet erişimi üzerinden yapılır. Postadaki gecikmeler ve ilânda belirtilen süre içerisinde yapılmayan başvurular dikkate alınmaz.

(2) Giriş sınavına girecek adaylardan başvuru sırasında aşağıdaki belgeler istenir:

a) Sınav başvuru formu.

b) KPSS sonuç belgesinin aslı ya da onaylı örneği veya bilgisayar çıktısı.

c) İki adet vesikalık fotoğraf.

ç) T. C. kimlik numarası yazılı beyanı.

d) Yükseköğrenim diplomasının veya çıkış belgesinin aslı veya Kurumca onaylı örneği.

e) Erkek adaylarda askerlik görevini yaptığını veya sınav tarihinde erteletmiş olduğunu ya da askerlikle ilişkisi bulunmadığına dair yazılı beyanı.

f) Adli sicil kaydı olup olmadığına dair yazılı beyanı.

g) Adayın özgeçmişi.

(3) İkinci fıkranın (a) bendi dışındaki belgeler, sadece sözlü sınava girmeye hak kazanan adaylardan istenir. Adayların söz konusu belgeleri, Kurum tarafından belirlenecek tarihe kadar teslim etmesi zorunludur.

(4) İstenen belgelerde gerçeğe aykırı beyanda bulunduğu tespit edilenlerin sınavları geçersiz sayılır ve atamaları yapılmaz. Bunların atamaları yapılmış olsa dahi iptal edilir. Bu kişiler hiçbir hak talep edemezler ve haklarında suç duyurusunda bulunulur.

Giriş sınavına çağrı

MADDE 10 – (1) Süresi içinde yapılan başvurular ve başvuru belgeleri Kurum tarafından incelenerek gerekli şartları taşıyanlar belirlenir ve adayların listesi düzenlenir.

(2) Giriş sınavının yazılı ve sözlü yapılması halinde, başvuran adaylardan KPSS sonuçlarına göre en yüksek puana sahip olandan başlanarak, atama yapılacak kadro sayısının en fazla yirmi katına; sadece sözlü yapılması halinde en fazla dört katına kadar aday çağrılır. Sonuncu adayla aynı puana sahip olanlar da dâhil edilerek sınava gireceklerin listesi Kurum internet sayfasında yayınlanır.

Giriş sınavı konuları

MADDE 11 – (1) Giriş sınavının yazılı aşaması 8 inci maddenin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) numaralı alt bendinde belirtilen bölümlerden mezun olanlar için aşağıdaki konular arasından yapılır.

a) İktisat Grubu:

1) Mikro ve makro iktisat.

2) Çalışma ekonomisi.

3) İktisat politikası.

4) Türkiye ekonomisi.

5) Uluslararası ekonomik ilişkiler ve kuruluşlar.

b) Maliye Grubu:

1) Kamu maliyesi.

2) Maliye politikası.

3) Bütçe ve bütçe politikası, Türk bütçe sistemi.

4) Türk vergi sisteminin genel esasları.

c) Hukuk Grubu:

1) Anayasa hukuku.

2) İdare hukukunun genel esasları ve idari yargı.

3) Ceza hukuku (genel hükümler).

4) Borçlar hukuku (genel hükümler).

5) Medeni hukuk (başlangıç-kişiler hukuku-eşya hukuku).

6) İş ve sosyal güvenlik hukuku.

ç) Genel kültür ve genel yetenek ile yabancı dil bilgisi.

d) Kurumun görev alanı ile ilgili konular.

(2) Giriş sınavının yazılı aşaması 8 inci maddenin birinci fıkrasının (b) bendinin (2) numaralı alt bendinde belirtilen bölümlerden mezun olanlar için, aşağıdaki konular arasından yapılır.

a) Genel kültür ve genel yetenek ile yabancı dil bilgisi.

b) Mezun olunan bölümlerin müfredatı dikkate alınarak belirlenen alan bilgisi konuları.

c) Kurumun görev alanı ile ilgili konular.

(3) Yazılı sınavda soruların konu grupları bakımından hangi ağırlıkta değerlendirmeye tabi tutulacağına sınav duyurusunda yer verilir.

(4) Yazılı sınav Kurum tarafından yapılır veya Millî Eğitim Bakanlığı, ÖSYM, Türkiye ve Orta Doğu Amme İdaresi Enstitüsü veya yükseköğretim kurumlarından birine yaptırılır.

(5) Giriş sınavının sözlü aşamasında ya da giriş sınavının sadece sözlü yapılması halinde, adayın;

a) Sınav konularına ilişkin bilgi düzeyi,

b) Kavrama, muhakeme etme, özetleme ve ifade etme yeteneği,

c) Liyakati, temsil kabiliyeti, davranış ve tepkilerinin mesleğe uygunluğu,

ç) Özgüveni, ikna kabiliyeti ve inandırıcılığı,

d) Genel yetenek ve genel kültürü,

e) Bilimsel ve teknolojik gelişmelere açıklığı,

değerlendirilir.

(6) Beşinci fıkranın (a) bendi elli puan, diğer bentleri onar puan üzerinden değerlendirilir.

Giriş sınavının değerlendirilmesi ve duyurulması

MADDE 12 – (1) Giriş sınavının yazılı aşamasında başarılı sayılmak için en az 70 puan alınması şarttır. Yazılı sınavda başarılı olanlar arasından, en yüksek puandan başlanarak atama yapılacak kadro sayısının en fazla dört katı kadar aday ile son sıradaki adayla aynı puanı alan adaylar sözlü aşamaya girmeye hak kazanır.

(2) Yazılı sınav sonuçları, Kurum internet sayfasında yayınlanmak suretiyle ilan edilir. İlanda, sözlü aşamaya girmeye hak kazanan adayların sınav yeri, tarihi ve saati de belirtilir. İlan dışında adaylara ayrıca tebligat yapılmaz.

(3) Sözlü aşamada, komisyon başkanı ve üyeleri tarafından adaya ayrı ayrı puan verilir ve tutanağa geçirilir. Komisyonun başkan ve üyelerinin yüz tam puan üzerinden verdikleri puanların aritmetik ortalaması adayın puanıdır. Sözlü aşamadan geçmek için, sınav kurulu üyelerinin puanlarının aritmetik ortalamasının en az 70 olması gerekir.

(4) Giriş sınavı puanı, yazılı sınav yapılması halinde yazılı ve sözlü sınav puanlarının aritmetik ortalaması alınarak, sadece sözlü sınav yapılması durumunda sözlü sınav puanı esas alınmak suretiyle belirlenir. Giriş sınavı sonuçları, sınav kurulunca puanı en yüksek adaydan başlanmak suretiyle başarı derecesine göre liste halinde tespit edilerek bir tutanağa bağlanır. Ayrıca herhangi bir kayıt tutulmaz.

(5) Kadro durumu ve ihtiyaca göre belirlenen yeteri kadar aday yarışma sınavını kazanmış sayılır. Giriş sınavında 70 ve üzerinde puan almış adaylardan başarı sıralamasına göre, boş kadro sayısının yarısı kadar yedek belirlenir. Giriş sınavı sonuçları, yazılı olarak ve Kurum internet sayfasından yayınlanmak suretiyle ilgililere duyurulur. İlan edilen sınav sonuçları, bir yılı aşmamak üzere müteakip sınavın başvuru tarihine kadar geçerlidir.

Uzman yardımcısı olarak atanma

MADDE 13 – (1) Giriş sınavını kazananlar arasından asil listede yer alanlardan başlamak üzere ilan metninde belirtilen boş kadro sayısı kadar aday başarı sıralamasına göre uzman yardımcılığı kadrosuna atanır. Giriş sınavını kazananların uzman yardımcılığı kadrolarına atanmaları için Kurum tarafından bildirilen süre içinde aşağıdaki belgelerle birlikte İnsan Kaynakları Dairesi Başkanlığına başvurmaları gereklidir.

a) Görevini devamlı yapmaya engel olabilecek akıl hastalığı olmadığına dair yazılı beyanı.

b) Mal bildirimi.

c) Dört adet vesikalık fotoğraf.

(2) Bu süre içinde geçerli bir mazereti olmaksızın başvurmayan adayların atamaları yapılmaz. Bu şekilde atama yapılamayan kadrolara veya ataması yapıldığı halde göreve başlamayan asil adayların yerine, yedek adaylardan başarı sıralamasına göre atama yapılır.

(3) Giriş sınavı sonunda göreve başlatılanlar onbeş gün içinde Devlet Personel Başkanlığı ve ÖSYM’ye bildirilir.

ÜÇÜNCÜ BÖLÜM

Tez, Yeterlik Sınavı ve Uzmanlığa Atanma

Tez çalışmalarına başlama

MADDE 14 – (1) Uzmanlık tezi çalışmalarına başlanmadan önce, 6 ncı maddede belirtilen usulle yeterlik ve tez kurulu oluşturulur. Her bir uzman yardımcısının hazırlayacağı uzmanlık tezinin konusu ile tez danışmanı, aylıksız izin ile toplamı üç ayı aşan hastalık ve refakat izin süreleri hariç olmak üzere iki yıllık hizmet sürelerinin tamamlanmasını müteakip bir ay içinde belirlenir.

(2) Uzman yardımcısı tarafından; üç tez konusu ile daire başkanları, uzmanlar ve öğretim üyeleri arasından en fazla üç tez danışmanı belirlenerek Daire Başkanı aracılığıyla yeterlik ve tez kuruluna önerilir. Tez konusu ve tez danışmanı, önerilerle sınırlı olmaksızın yeterlik ve tez kurulu tarafından belirlenerek ilgililere duyurulur.

(3) Tez danışmanının sadece bir tez için danışmanlık yapması esastır. Yeterli sayıda danışman olmaması halinde, bir danışman aynı anda en fazla iki tez için danışmanlık yapabilir.

Tezin hazırlanması

MADDE 15 – (1) Uzmanlık tezlerinin tez danışmanı rehberliğinde, bilimsel araştırma esaslarına ve Kurumca hazırlanacak tez yazım yönergesine uygun olması gerekir.

(2) Tezin hazırlanmasında, konunun başka bir kurum ve kuruluşta uzmanlık, yüksek lisans, doktora tezi veya başka bir ad altında içerik ve sonuçları açısından aynı şekilde incelenip savunulmamış olması esastır. Uzman yardımcısının hazırlayacağı tezin kendi görüş ve değerlendirmeleri ile önerilerini içermesi ve bilimsel çalışma etiğine uygun olması gerekir.

(3) Tez döneminde uzman yardımcısına teziyle ilgili araştırmaları için gerekli kolaylık sağlanır.

Tezin teslimi

MADDE 16 – (1) Tez konusunun ilgililere duyurulmasından itibaren on iki ay içerisinde tezin Uzman Yardımcısı tarafından fiilen görevli bulunduğu birimdeki daire başkanına teslimi zorunludur. Tez danışmanları da rehberlik ettikleri tez hakkındaki görüşlerini ve uzman yardımcılarının çalışmasını bir rapor halinde aynı süre içerisinde ilgili daire başkanlığına sunar. Danışman görüşü ve tez, daire başkanınca on ikinci ayın bitiminden itibaren bir hafta içerisinde yeterlik ve tez kuruluna iletilir.

(2) Geçerli bir mazeret olmaksızın süresi içinde tezlerini sunmayanlara altı ayı aşmamak üzere ek süre verilir.

Tez değerlendirme

MADDE 17 – (1) Yeterlik ve tez kurulu, tezi inceleyerek ve uzman yardımcısının sözlü tez savunmasını alarak tezle ilgili değerlendirmesini yapar. Tezin başarılı ya da başarısız olduğuna oy çokluğuyla karar verilir. Kararın, tezin kurula iletilmesinden itibaren üç ay içerisinde verilmesi esastır.

(2) Tezi başarısız bulunan uzman yardımcısına, tezde tespit edilen aksaklıklar yazılı olarak bildirilir ve düzeltme yapması için veya yeni bir tez hazırlaması için altı aya kadar ek süre tanınır. Düzeltilen tez aynı usulle tekrar değerlendirilir.

Yeterlik sınavına girmeye hak kazanma

MADDE 18 – (1) Uzman yardımcılarının yeterlik sınavına girebilmesi için adaylıkta geçen süreler dâhil aylıksız izin ile toplamı üç ayı aşan hastalık ve refakat izinleri hariç en az üç yıl uzman yardımcısı olarak görev yapmış olması ve hazırladıkları uzmanlık tezlerinin başarılı kabul edilmesi şarttır.

(2) Yeterlik sınavı, yeterlik ve tez kurulu tarafından uygun görülen yer ve tarihte yazılı olarak yapılır.

(3) Yeterlik sınavı;

a) Genel kültür ve güncel ekonomik mali ve sosyal konular (15 puan),

b) Hukuk,

1) Anayasa hukuku (5 puan),

2) İdare hukuku ve Devlet personel rejimi (5 puan),

3) İş ve sosyal güvenlik hukuku (5 puan),

c) Kurumun görev ve çalışmaları ile ilgili mevzuat ve uygulamalardan (70 puan),

oluşur. (c) bendindeki konuların kapsamı yeterlik sınavından en az üç ay önce yazılı olarak duyurulur.

(4) Yeterlik sınavında başarılı olabilmek için yazılı sınavda yüz tam puan üzerinden en az yetmiş puan alınması şarttır.

(5) Yeterlik sınavında başarılı olamayanlar veya sınava girmeye hak kazandığı hâlde geçerli mazereti olmaksızın sınav hakkını kullanmayanlara, bir yıl içinde ikinci kez sınav hakkı verilir.

Uzmanlığa atanma

MADDE 19 – (1) Uzman olarak atanabilmek için;

a) Yeterlik sınavında başarılı olmak,

b) Uzman yardımcılığı dönemi içinde alınmış olmak kaydıyla, KPDS’den asgari (C) düzeyinde veya dil yeterliği bakımından buna denkliği kabul edilen ve uluslararası geçerliliği bulunan başka bir belgeye, en geç yeterlik sınavı tarihinden itibaren iki yıl içerisinde sahip olmak,

gerekir.

(2) Birinci fıkradaki şartları yerine getiren uzman yardımcısı, yeterlik sınavındaki başarı sıralamasına göre durumuna uygun uzman kadrosuna atanır.

Başarısızlık hali ve başka kadroya nakil

MADDE 20 – (1) Verilen ek süre içinde tezlerini sunmayan veya ikinci defa hazırladıkları tezleri de kabul edilmeyenler, ikinci yeterlik sınavında da başarı gösteremeyen veya sınav hakkını kullanamayanlar ile süresi içinde yabancı dil yeterliliği şartını yerine getirmeyenler, uzman yardımcısı unvanını kaybederler ve Kurumda durumlarına uygun memur unvanlı kadrolara atanırlar.

DÖRDÜNCÜ BÖLÜM

Yetiştirme

Yetiştirme programı

MADDE 21 – (1) Uzman yardımcıları için İnsan Kaynakları Dairesi Başkanının başkanlığında, hizmet içi eğitimden sorumlu şube müdürü ve üç uzmandan oluşan komisyon tarafından bir yetiştirme planı hazırlanır ve bu plan uzman yardımcılarının atanmalarını takip eden bir ay içerisinde Genel Müdür tarafından onaylanır.

(2) Yetiştirme planı;

a) 657 sayılı Devlet Memurları Kanununun 55 inci maddesi ve 21/2/1983 tarihli ve 83/6061 sayılı Bakanlar Kurulu Kararı ile yürürlüğe konulan Aday Memurların Yetiştirilmelerine İlişkin Genel Yönetmelik hükümlerine uygun olarak ilk üç ay içerisinde temel ve hazırlayıcı eğitim verilmesini,

b) Uzman yardımcısına, yetiştirilmesinin ilk altı ayı içerisinde, atandığı başkanlık dışında, Kurumun ana hizmetlerini yürüten başkanlıklarda toplam bir aydan az olmamak üzere staj yaptırılmasını,

c) Mesleki mevzuat ve bu mevzuatın uygulanmasına ilişkin bilgi ve becerilerin edinilmesini,

ç) Yazışma, rapor yazma, bilimsel araştırma ve inceleme tekniklerinin geliştirilmesini,

d) Stratejik yönetim anlayışı konularında gerekli bilgi ve yeteneğin kazandırılmasını,

e) Kurum görev alanıyla ilgili uzmanlaşma için gerekli tanım, kavram, yöntem ve uygulamalara ilişkin temel bilgiler, kurumsal kültür, mesleki etik ve temsil kabiliyetinin kazandırılmasını

sağlamaya yönelik hazırlanır.

(3) Uzman ve uzman yardımcılarının yetiştirilmesine yönelik olarak ayrıca;

a) Yabancı dil bilgilerinin geliştirilmesine,

b) Kurumun çalışma alanı ile ilgili yurtiçi ya da yurtdışı konferans, seminer, staj, eğitim, inceleme ve araştırmalara katılım yoluyla tecrübe kazandırılmasına,

yönelik tedbirler alınır.

Yurt dışı mesleki eğitim

MADDE 22 – (1) Uzman ve uzman yardımcıları, 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu ve 21/1/1974 tarihli ve 7/7756 sayılı Bakanlar Kurulu Kararıyla yürürlüğe konulan Yetiştirilmek Amacıyla Yurtdışına Gönderilecek Devlet Memurları Hakkında Yönetmelik hükümleri çerçevesinde araştırma yapmak, mesleki bilgi ve görgülerini artırmak veya yurt dışındaki üniversitelerden kabul belgesi almaları şartıyla akademik çalışma yapmak üzere yurtdışına gönderilebilirler.

Diğer eğitimler

MADDE 23 – (1) Kurum, uzman ve uzman yardımcıları için uygun bulacağı zamanlarda ilgili daire başkanlarının teklifi üzerine veya doğrudan hizmet içi eğitim programları düzenleyebilir.

(2) Kurum, uzman ve uzman yardımcılarına Kurumun görev alanlarıyla ilgili konularda yüksek lisans ve doktora yapma imkânı için gerekli kolaylığı sağlar.

BEŞİNCİ BÖLÜM

Görev, Yetki, Sorumluluk ve Çalışma Usulleri

Görev ve yetki

MADDE 24 – (1) Uzman ve uzman yardımcıları görevli bulundukları hizmet birimindeki daire başkanına bağlı olarak;

a) Daire başkanı tarafından birimin görev alanıyla ilgili verilen görevleri yerine getirmek,

b) Kurumun görev alanına ilişkin olarak politika, strateji ve hedeflerin belirlenmesi, mevzuatın geliştirilmesi, uygulamadaki aksaklıkların tespiti ve benzeri amaçlarla her türlü araştırma ve incelemeler yaparak önerilerde bulunmak,

c) Kurum hizmetlerinde etkinlik, verimlilik ve performansın artırılması ile norm ve standart birliğinin sağlanmasına yönelik çalışmalarda bulunmak, genel uygulama ilkelerinin saptanması ve birimler arası eşgüdüm sağlanması için ortak çalışma yapmak,

ç) Görevli olduğu konuyla ilgili her türlü bilgi ve veriyi derlemek ve değerlendirmek,

d) Kurumun görev alanına giren konularda proje önerileri geliştirmek,

e) Görevlendirildikleri konularda Kurum içinde ya da başka kurumlarda eğitimler vermek,

f) Görev alanıyla ilgili ulusal veya uluslararası komisyon, kurs, seminer, toplantı ve çalışmaları takip etmek,

g) Görevli olduğu konularda, Kurum ile diğer kamu kurum ve kuruluşları arasındaki irtibatı sağlamak,

ğ) Daire Başkanı tarafından verilen benzeri nitelikteki diğer görevleri yerine getirmek,

ile görevlidirler.

(2) Daire Başkanı bu görevleri birden fazla uzman ve/veya uzman yardımcısına birlikte çalışmak üzere tevdi edebilir.

Sorumluluk

MADDE 25 – (1) Uzman ve uzman yardımcıları verilen görevlerin mevzuata, plan ve programlara uygun olarak yürütülmesinden, bağlı bulundukları daire başkanına karşı sorumludur.

Çalışma usulleri

MADDE 26 – (1) Uzman ve uzman yardımcıları, daire başkanlıkları altında oluşturulan gruplar halinde çalıştırılır. Oluşturulan her grup için Daire Başkanının önerisi ve Genel Müdürün onayı ile koordinasyondan sorumlu bir uzman görevlendirilir.

(2) Görevlendirilen uzman; grup üyeleri arasında işbölümü ve işbirliği sağlayarak işlerin düzenli bir şekilde yürütülmesinden, daire başkanınca gruba ya da grup üyelerinden bazılarına verilen görevlerin süresi içinde ve gereği gibi yerine getirilmesinden sorumludur.

ALTINCI BÖLÜM

Çeşitli ve Son Hükümler

İtiraz

MADDE 27 – (1) Giriş sınavı ile tez ve yeterlik sınav sonuçlarına yedi gün içinde itiraz edilebilir. İtirazlar, ilgisine göre komisyon veya kurul tarafından yedi gün içerisinde sonuçlandırılır.

Kariyer dışı uzman atanamayacağı

MADDE 28 – (1) Uzman ve uzman yardımcısı kadrolarına, bu Yönetmelik hükümleri dışında atama yapılamaz.

Uzmanlığa yeniden atama

MADDE 29 – (1) Uzman unvanını kazandıktan sonra çeşitli sebeplerle görevinden ayrılanlar, talepleri halinde; boş kadro olması, ihtiyaç bulunması ve gereken şartları kaybetmemiş olmaları koşuluyla uzman kadrosuna yeniden atanabilirler.

Yürürlükten kaldırılan yönetmelik

MADDE 30 – (1) 4/12/2005 tarihli ve 26013 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Türkiye İş Kurumu İstihdam ve Meslek Uzmanlığı ile Uzman Yardımcılığı Atama, Görev ve Çalışma Yönetmeliği yürürlükten kaldırılmıştır.

Mevcut uzman yardımcıları

GEÇİCİ MADDE 1 – (1) Bu Yönetmeliğin yayımı tarihinde uzman ve uzman yardımcısı olarak görevde bulunanların kazanılmış hakları saklıdır.

(2) 2/11/2011 tarihinde Kurumda uzman yardımcısı kadrosunda bulunanların tezleri, yeterlik sınavları ve uzmanlık kadrolarına atanmaları, Türkiye İş Kurumu İstihdam ve Meslek Uzmanlığı ile Uzman Yardımcılığı Atama, Görev ve Çalışma Yönetmeliği hükümlerine göre sonuçlandırılır.

Yürürlük

MADDE 31 – (1) Bu Yönetmelik yayımı tarihinde yürürlüğe girer.

Yürütme

MADDE 32 – (1) Bu Yönetmelik hükümlerini Türkiye İş Kurumu Genel Müdürü yürütür.

VUK Genel Tebliği Sıra No:420

Maliye Bakanlığından:

VERGİ USUL KANUNU GENEL TEBLİĞİ

(SIRA NO:420)

(07.12.2012 tarih ve 28490 sayılı R.G de yayımlanmıştır.)

1. Giriş

1.1. Ülkemizin önemli ekonomik sorunlarından biri olan kayıt dışılık; rekabet gücünü önemli ölçüde etkilemekte ve kamu finansman yapısının sağlıklı işlemesine engel olmaktadır. Kayıt dışılıkla mücadele, ekonomide haksız rekabetin önlenmesi ve ekonomik gelişmelerin sağlıklı bir seyir izlemesinde büyük önem arz etmektedir. Ayrıca kayıt dışı ekonomiyle mücadelede başarı sağlanabilmesi; başta kamuoyu olmak üzere tüm kesimlerin desteğine, ilgili tüm kurum ve kuruluşların katkıları ile hazırlanan etkin bir izleme ve değerlendirme sisteminin oluşturulmasına bağlıdır.

1.2. Bu kapsamda, Enerji Piyasası Düzenleme Kurumundan dağıtım lisansı alan elektrik ve doğalgaz dağıtım şirketlerinden ve organize sanayi bölgesi (OSB) tüzel kişiliklerinden; elektrik ve doğalgaz abone bilgileri ile tüketim bilgilerinin alınması bu Tebliğin konusunu teşkil etmektedir.

2. Kanuni dayanak ve yetki

2.1. 4/1/1961 tarihli ve 213 sayılı Vergi Usul Kanununun “Bilgi Verme” başlığını taşıyan 148 inci maddesinde “Kamu idare ve müesseseleri, mükellefler veya mükelleflerle muamelede bulunan diğer gerçek ve tüzel kişiler, Maliye Bakanlığının veya vergi incelemesi yapmaya yetkili olanların isteyecekleri bilgileri vermeye mecburdurlar” hükmüne yer verilmiştir. Aynı Kanunun 149 uncu maddesinde ise “Kamu idare ve müesseseleri (Kamu hizmeti ifa eden kurum ve kuruluşlar dâhil) ile gerçek ve tüzel kişiler vergilendirmeye ilişkin olaylarla ilgili olarak Maliye Bakanlığı ve vergi dairesince kendilerinden yazı ile istenecek bilgileri belli fasılalarla ve devamlı olarak yazı ile vermeye mecburdurlar.” hükmüne yer verilmiştir.

2.2 213 sayılı Kanunun mükerrer 257 nci maddesinin birinci fıkrasının (4) numaralı bendi hükmü uyarınca, bu Kanunun 149 uncu maddesine göre devamlı bilgi vermek zorunda olanlardan istenilen bilgiler ile vergi beyannameleri ve bildirimlerin, şifre, elektronik imza veya diğer güvenlik araçları konulmak suretiyle internet de dâhil olmak üzere her türlü elektronik bilgi iletişim araç ve ortamında verilmesi, beyanname ve bildirimlerin yetki verilmiş gerçek veya tüzel kişiler aracı kılınarak gönderilmesi hususlarında izin vermeye veya zorunluluk getirmeye, beyanname, bildirim ve bilgilerin aktarımında uyulacak format ve standartlar ile uygulamaya ilişkin usul ve esasları tespit etmeye, bu zorunluluğu beyanname, bildirim veya bilgi çeşitleri, mükellef grupları ve faaliyet konuları itibarıyla ayrı ayrı uygulatmaya Maliye Bakanlığı yetkilidir.

2.3. 213 sayılı Kanunun yukarıda belirtilen maddeleri ile Maliye Bakanlığına verilen yetkiye istinaden bu Tebliğin konusunu teşkil eden abone bilgileri (mevcut, yeni tesis edilen, değişen veya kapanan abonelere ilişkin abonelik bilgileri) ile tüketim bilgilerinin elektronik ortamda [Maliye Bakanlığı Gelir İdaresi Başkanlığı Bilgi Transfer Sistemi (BTRANS) aracılığıyla (https://intvd.gib.gov.tr/btrans/index.html)] gönderilmesi zorunluluğu getirilmiştir.

2.4. Bilgi verme zorunluluğu getirilen şirketler ve OSB tüzel kişiliklerinin kapsamı, bilgi verme şekli, dönemi, zamanı, bilgi gönderilmesi ve diğer hususlara ilişkin açıklamalara Tebliğin takip eden bölümlerinde yer verilmiştir.

3. Bilgi verme zorunluluğu getirilen şirketler ve OSB tüzel kişiliklerinin kapsamı

3.1. Bilgi verme zorunluluğunun başladığı gün olan 1 Ocak 2013 tarihi itibariyle;

a. Enerji Piyasası Düzenleme Kurumundan, elektrik dağıtım lisansı almış tüm elektrik dağıtım şirketleri ile OSB tüzel kişilikleri,

b. Enerji Piyasası Düzenleme Kurumundan doğalgaz dağıtım lisansı almış şirketler,

Bu Tebliğin konusunu teşkil eden abone bilgileri ile tüketim bilgilerini belirlenen format ve standartlara uygun olarak Maliye Bakanlığına göndermek zorundadırlar.

3.2. Bu Tebliğin yayımı tarihinden sonra Enerji Piyasası Düzenleme Kurumundan, elektrik ve doğalgaz dağıtım lisansı alan şirketler ve OSB tüzel kişilikleri de bu kapsamda söz konusu bilgileri belirlenen format ve standartlara uygun olarak Maliye Bakanlığına göndermek zorundadırlar.

4. Bilgi verme şekli

4.1. Kişi ve kuruluş bazında veya işlem türüne göre istenecek bilgilere ilişkin format ve standartlar Maliye Bakanlığınca (Gelir İdaresi Başkanlığı BTRANS aracılığıyla) duyurulacaktır. Bilgi verme formatında ve standartlarında yapılacak ekleme, çıkarma, zorunlu alan olarak belirleme gibi değişiklikler de ayrıca Maliye Bakanlığınca (Gelir İdaresi Başkanlığı BTRANS aracılığıyla) duyurulacaktır.

4.2. 21/5/2008 tarihli ve 26882 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan 2008/8 sayılı Adres Kayıt Sisteminin Uygulanması konulu Başbakanlık Genelgesinde “Kurumlar, her türlü iş ve işleminde, Türk Standartları Enstitüsü (TSE) tarafından belirlenen (TS EN 14142-1) adres standardına uyacaklardır.” ifadesine yer verilmiştir. Bu doğrultuda Enerji Piyasası Düzenleme Kurumundan elektrik ve doğalgaz dağıtım lisansı alan şirketler ve OSB’lerin abone işlemlerinde abonelik tesis edilecek olan gayrimenkule ait Ulusal Adres Veri Tabanına kayıtlı 10 rakamdan oluşan adres numarasına yer vermeleri gerekmektedir.

5. Bilgi verme dönemi ve gönderilme zamanı

5.1. 1 Ocak 2013 tarihi itibariyle işyeri elektrik ve doğalgaz tüketim bilgileri, tüketim bilgilerinin okunduğu dönemi takip eden ayın 14 üncü günü saat 24.00’e kadar elektronik ortamda Maliye Bakanlığına (Gelir İdaresi Başkanlığı BTRANS aracılığıyla) gönderilmesi gerekmektedir.

5.2. 1 Ocak 2013 tarihi itibariyle yeni tesis edilen, değişen veya kapanan aboneliklere ilişkin abone bilgileri, abonelik işleminin tesis edilmesini takip eden ayın 14 üncü günü saat 24.00’e kadar elektronik ortamda Maliye Bakanlığına (Gelir İdaresi Başkanlığı BTRANS aracılığıyla) gönderilmesi gerekmektedir.

5.3. Mevcut, yeni tesis edilen, değişen veya kapanan abonelik bilgileri ile elektrik ve doğalgaz tüketim bilgilerinin elektronik ortamda gönderilmesi zorunlu olup, kâğıt ortamında verilen bilgiler hiçbir şekilde kabul edilmeyecektir.

5.4. Maliye Bakanlığınca bu Tebliğ doğrultusunda belirlenerek duyurulacak format ve standartlar dışında elektronik ortamda (Gelir İdaresi Başkanlığı BTRANS aracılığıyla) dahi olsa gönderilen bilgiler gönderilmemiş sayılacaktır.

6. Diğer hususlar

6.1. 2/4/1998 tarihli ve 4358 sayılı Kanunun 2 nci maddesinin birinci fıkrasında “Kamu idare ve müesseseleri ile diğer gerçek ve tüzel kişiler, Maliye Bakanlığınca belirlenecek işlemlerin yapılması sırasında, bu işlemlere muhatap veya taraf olan gerçek ve tüzel kişilerin vergi kimlik numarasını tespit etmek ve bu işlemlere ilişkin belge, hesap ve kayıtlarında vergi kimlik numaralarına da yer vermek zorundadırlar. Belirlenecek işlemlere muhatap veya taraf olan kişiler, vergi kimlik numaraları olmadığı takdirde, işlemlerin tamamlanmasından önce vergi kimlik numarası almak zorundadırlar.” hükmüne yer verilmiştir.

6.2. 4358 sayılı Kanunun 4 üncü maddesinin Maliye Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak, vergi kimlik numarası kullanımının yaygınlaştırılması kapsamında, Enerji Piyasası Düzenleme Kurumundan elektrik dağıtım lisansı alan şirketlere, OSB tüzel kişiliklerine ve doğalgaz dağıtım lisansı alan şirketlere, 1 Ocak 2013 tarihinden itibaren her türlü gerçek ve tüzel kişi müşterilerinin abone işlemi tesisini yapmadan ve sözleşme düzenlemeden önce vergi kimlik numaralarını tespit ederek ilgili belge, hesap ve kayıtlarında kullanma zorunluluğu getirilmiştir. Türkiye Cumhuriyeti vatandaşı olan gerçek kişilerde T.C. kimlik numarası, yabancı kimlik numarası bulunan yabancı gerçek kişilerde ise yabancı kimlik numarası vergi kimlik numarası olarak kullanılacaktır.

6.3. Getirilen bu zorunluluk kapsamında Enerji Piyasası Düzenleme Kurumundan elektrik dağıtım lisansı alan şirketler ve OSB tüzel kişilikleri ile doğalgaz dağıtım lisansı alan şirketler; işyerleri için tesis edilecek elektrik ve doğalgaz abonelik taleplerinde işyeri abone işlemi tesisini yapmadan ve sözleşme düzenlemeden önce Gelir İdaresi Başkanlığının kurumsal internet sayfası üzerinden, işyeri aboneliği yaptıracak gerçek veya tüzel kişinin vergi mükellefiyetinin bulunup bulunmadığını elektronik ortamda sorgulayacaklardır. Vergi mükellefiyeti bulunmayan gerçek veya tüzel kişinin işyeri abone işlemi tesis edilmeyecek ve sözleşme düzenlenmeyecektir. Gerçek veya tüzel kişilerin vergi mükellefiyeti durumu sadece Gelir İdaresi Başkanlığının kurumsal internet sayfası üzerinden elektronik ortamda sorgulamak suretiyle araştırılacak ayrıca gerçek veya tüzel kişilerden vergi mükellefiyeti durumuna ilişkin herhangi bir belge istenmeyecektir.

6.4. 1 Ocak 2013 tarihinden önceki döneme ilişkin aktif abonelere ait mevcut abonelik bilgilerinin Maliye Bakanlığınca (Gelir İdaresi Başkanlığı BTRANS aracılığıyla) duyurulacak format ve standartlar doğrultusunda 31 Ocak 2013 tarihi saat 24.00’e kadar elektronik ortamda Maliye Bakanlığına (Gelir İdaresi Başkanlığı BTRANS aracılığıyla) gönderilmesi gerekmektedir.

6.5. 1 Ocak 2013 tarihinden önceki döneme ilişkin aktif abonelere ait abonelik bilgilerinin Maliye Bakanlığınca (Gelir İdaresi Başkanlığı BTRANS aracılığıyla) duyurulacak format ve standartlar doğrultusunda güncellenerek en geç 31 Aralık 2013 tarihi saat 24.00’e kadar elektronik ortamda Maliye Bakanlığına (Gelir İdaresi Başkanlığı BTRANS aracılığıyla) gönderilmesi gerekmektedir.

7. Cezai yaptırımlar

7.1. Bu Tebliğ ile getirilen zorunluluklara uymayanlar hakkında işledikleri fiillere göre, 213 sayılı Kanunun 353 üncü maddesinin 7 ve 9 numaralı fıkraları, aynı Kanunun mükerrer 355 inci maddesi ve 4358 sayılı Kanunun 5 inci maddesinde yazılı cezalar tatbik olunur.

Tebliğ olunur.

VUK Genel Tebliği Sıra No:142

Maliye Bakanlığından:

VERGİ USUL KANUNU GENEL TEBLİĞİ

(SIRA NO: 421)

(14.12.2012 tarih ve 28497 sayılı R.G de yayımlanmıştır.)

(Değişiklikler ilgili yerlerine işlenmiştir.)

1. Giriş

1.1. Elektronik fatura kullanımına ilişkin usul ve esasları belirleyen ve 5/3/2010 tarihli ve 27512 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Vergi Usul Kanunu Genel Tebliği (Sıra No: 397) ile anonim ve limited şirketlerin elektronik fatura oluşturmalarına, alıcısına iletmelerine, muhafaza ve istenildiğinde ibraz etmelerine izin verilmiştir. 28/6/2012 tarihli ve 28337 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan 397 Sıra Numaralı Vergi Usul Kanunu Genel Tebliğinde Değişiklik Yapılmasına Dair Genel Tebliği (Sıra No: 416) ile de 4/1/1961 tarihli ve 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 232 nci maddesi kapsamında fatura düzenlemek zorunda olan mükelleflere elektronik fatura uygulamasından yararlanma hakkı tanınmıştır.

1.2. Diğer taraftan, 13/12/2011 tarihli ve 28141 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Elektronik Defter Genel Tebliği (Sıra No:1) ile Vergi Usul Kanunu kapsamında tutulması zorunlu olan defterlerden www.edefter.gov.tr internet adresinde format ve standardı yayımlanan defterlerin elektronik ortamda oluşturulmasına ilişkin usul ve esaslar belirlenerek elektronik defter kullanımına izin verilmiştir.

1.3. Mükelleflerin vergi kanunlarına uyumlarının artırılması ile kayıt dışılığın izlenerek önlenmesi amacıyla, elektronik fatura kullanma ve elektronik defter tutma zorunluluğu getirilmesi bu Tebliğin konusunu teşkil etmektedir.

2. Yetki

2.1. 213 sayılı Vergi Usul Kanununun mükerrer 257 nci maddesinin birinci fıkrasının 1 inci bendinde, Maliye Bakanlığının mükellef ve meslek grupları itibarıyla muhasebe usul ve esaslarını tespit etmeye, aynı Kanuna göre tutulmakta olan defter ve belgeler ile bunlara ilaveten tutulmasını veya düzenlenmesini uygun gördüğü defter ve belgelerin mahiyet, şekil ve ihtiva etmesi zorunlu bilgileri belirlemeye, bunlarda değişiklik yapmaya; bedeli karşılığında basıp dağıtmaya veya üçüncü kişilere bastırıp dağıtmaya veya dağıttırmaya, bunların kayıtlarını tutturmaya, bu defter ve belgelere tasdik, muhafaza ve ibraz zorunluluğu getirmeye veya kaldırmaya, yine aynı Kanuna göre tutulacak defter ve düzenlenecek belgelerin tutulması ve düzenlenmesi zorunluluğunu kaldırmaya yetkili olduğu hükme bağlanmıştır.

2.2. Vergi Usul Kanununun mükerrer 257 nci maddesinin birinci fıkrasının 3 üncü bendinde Maliye Bakanlığının, tutulması ve düzenlenmesi zorunlu defter, kayıt ve belgelerin mikro film, mikro fiş veya elektronik bilgi ve kayıt araçlarıyla yapılması veya bu kayıt ortamlarında saklanması hususunda izin vermeye veya zorunluluk getirmeye, bu şekilde tutulacak defter ve kayıtların kopyalarının Maliye Bakanlığında veya muhafaza etmekle görevlendireceği kurumlarda saklanması zorunluluğu getirmeye, bu konuda uygulama usul ve esaslarını belirlemeye yetkili olduğu hükme bağlanmıştır.

2.3. Öte yandan aynı Kanunun mükerrer 242 nci maddesinin ikinci fıkrası ile Maliye Bakanlığı; elektronik defter, kayıt ve belgelerin oluşturulması, kaydedilmesi, iletilmesi, muhafazası ve ibrazı ile defter ve belgelerin elektronik ortamda tutulması ve düzenlenmesi uygulamasına ilişkin usul ve esasları belirlemeye, elektronik ortamda tutulmasına ve düzenlenmesine izin verilen defter ve belgelerde yer alması gereken bilgileri internet de dâhil olmak üzere her türlü elektronik bilgi iletişim araç ve ortamında Maliye Bakanlığına veya Maliye Bakanlığının gözetim ve denetimine tâbi olup, kuruluşu, faaliyetleri, çalışma ve denetim esasları Bakanlar Kurulunca çıkarılacak bir yönetmelikle belirlenecek olan özel hukuk tüzel kişiliğini haiz bir şirkete aktarma zorunluluğu getirmeye, bilgi aktarımında uyulacak format ve standartlar ile uygulamaya ilişkin usul ve esasları tespit etmeye, aynı Kanun kapsamına giren işlemlerde elektronik imza kullanım usul ve esaslarını düzenlemeye ve denetlemeye yetkili kılınmıştır. Söz konusu fıkrada ayrıca, Vergi Usul Kanunu ve diğer vergi kanunlarında defter, kayıt ve belgelere ilişkin olarak yer alan hükümlerin elektronik defter, kayıt ve belgeler için de geçerli olduğu; Maliye Bakanlığının, elektronik defter, belge ve kayıtlar için diğer defter, belge ve kayıtlara ilişkin usul ve esaslardan farklı usul ve esaslar belirlemeye yetkili olduğu hükme bağlanmıştır.

3. Elektronik Defter ve Elektronik Fatura Zorunluluğu

3.1. Kapsama Giren Mükellefler

3.1.1. Yukarıda yer verilen yetkilere istinaden Bakanlığımızca aşağıda sayılan mükellef gruplarına elektronik defter tutma ve elektronik fatura uygulamasına dâhil olma zorunluluğu getirilmiştir.

a) 4/12/2003 tarihli ve 5015 sayılı Petrol Piyasası Kanunu kapsamında madeni yağ lisansına sahip olanlar ile bunlardan 2011 takvim yılında mal alan mükelleflerden 31/12/2011 tarihi itibariyle asgari 25 Milyon TL brüt satış hasılatına sahip olanlar.

b) 6/6/2002 tarihli ve 4760 sayılı Özel Tüketim Vergisi Kanununa ekli (III) sayılı listedeki malları imal, inşa veya ithal edenler ile bunlardan 2011 takvim yılında mal alan mükelleflerden 31/12/2011 tarihi itibariyle asgari 10 Milyon TL brüt satış hasılatına sahip olanlar.

3.1.2. Bu Tebliğ kapsamında zorunluluk getirilen mükelleflerden mal alan 10/12/2003 tarihli ve 5018 sayılı Kamu Malî Yönetimi ve Kontrol Kanununa ekli cetvellerde yer alan idare, kurum ve kuruluşlar ile iktisadi kamu kuruluşlarının elektronik fatura uygulamasından yararlanma ve elektronik defter tutma zorunluluğu bulunmamaktadır.

3.1.3. Bu Tebliğ veya 397 sıra numaralı Vergi Usul Kanunu Genel Tebliği kapsamında elektronik fatura uygulamasından yararlanan mükelleflerin birbirlerine yapmış oldukları mal teslimi veya hizmet ifaları için elektronik fatura düzenlemeleri zorunludur.

3.1.4. Elektronik Fatura Uygulamasından yararlanan kayıtlı kullanıcıların güncel listesi www.efatura.gov.tr internet adresinden yayımlanacaktır.

3.1.5. Elektronik Fatura Uygulamasından yararlanan mükellefler fatura düzenlemeden önce muhatabın www.efatura.gov.tr internet adresinde yer alan kayıtlı kullanıcı listesine kayıtlı olup olmadığını kontrol edecekler, kayıtlı kullanıcı ise elektronik fatura, kayıtlı kullanıcı değilse kâğıt fatura düzenleyeceklerdir.

3.1.6. Bu Tebliğ kapsamındaki mükelleflerden mal veya hizmet alan ve belirlenen hadlerin altında kalan mükelleflerin de istemeleri halinde elektronik defter ve elektronik fatura uygulamalarından yararlanabilecekleri tabiidir.

3.2. Elektronik Fatura ve Elektronik Deftere Geçiş Süresi

3.2.1. 3.1. bölümde yer alan zorunluluk kapsamına giren mükelleflerin;

a) Elektronik fatura uygulamasına 2013 takvim yılı (1/9/2013 tarihi itibariyle Gelir İdaresi Başkanlığı’na başvurulması gerekmektedir.)

b) Elektronik defter uygulamasına ise 2014 takvim yılı (Elektronik defter yazılımlarını kendi geliştiren mükelleflerin 1/9/2014 tarihi itibariyle elektronik defter test süreçlerini başarı ile tamamlamış olmaları gerekmektedir.)

içerisinde geçmeleri zorunludur.

4. 397 Sıra Numaralı Vergi Usul Kanunu Genel Tebliğinde Yapılan Değişiklikler

4.1. 397 sıra numaralı Vergi Usul Kanunu Genel Tebliğinin üçüncü bölümünün son paragrafı aşağıdaki şekilde değiştirilmiştir.

“Elektronik Fatura uygulamasına kayıtlı olan mükelleflerin birbirlerinden aldıkları mallar ve sağladıkları hizmetler için 1/9/2013 tarihinden itibaren elektronik fatura göndermeleri ve almaları zorunludur. Elektronik fatura uygulamasına kayıtlı olan mükellefler elektronik fatura uygulamasına kayıtlı olmayan mükelleflere yaptıkları mal teslimi ve hizmet ifası için genel hükümler çerçevesinde kağıt fatura düzenlemeye devam edeceklerdir.”

4.2. 397 sıra numaralı Vergi Usul Kanunu Genel Tebliğinin 5.1.1. bölümünün ilk paragrafından sonra gelmek üzere aşağıdaki iki paragraf eklenmiştir.

“Bununla birlikte mükellefler, elektronik fatura gönderme ve alma işlemlerini teknik yeterliliğe sahip, Başkanlıktan özel entegrasyon izni almış mükelleflerin bilgi işlem sistemi vasıtasıyla da gerçekleştirebilirler. Özel entegrasyon izni almak isteyen mükellefler e-Fatura Uygulamasına başvuru için gerekli belgelerin yanında özel entegrasyon talebini içeren bir dilekçe ve ekinde Özel Entegrasyon Bilgi İşlem Sistem Raporu (BİS) ile Başkanlığa başvuru yapacaklardır. Özel entegrasyon yapmak isteyen mükelleflerin www.efatura.gov.tr internet adresinde yayımlanan kılavuzlara uygun bilgi işlem altyapısını kurmaları zorunludur. Başkanlık özel entegrasyon yapan mükellefler için ilave yükümlülük belirlemeye ve istediğinde ulusal ve uluslararası standartlara uyma zorunluluğu getirmeye yetkilidir. Mükellefin, elektronik fatura gönderip alma işlemini özel entegrasyon izni alan mükelleflere ait bilgi işlem sistemi vasıtasıyla gerçekleştirmesi, muhafaza ve ibraz ödevlerini ortadan kaldırmaz. Elektronik fatura gönderip alma işleminde kullanılan bilgi işlem sistemi yazılım ve donanım alt yapısının Türkiye Cumhuriyeti sınırları içerisinde ve Türkiye Cumhuriyeti Kanunlarının geçerli olduğu yerlerde bulunması zorunludur. Özel entegrasyon izni alan mükelleflerin listesi www.efatura.gov.tr internet adresinden yayımlanacaktır.

Bilgi işlem sistemi yurt dışından yönetilen mükelleflerin elektronik fatura uygulamasından entegrasyon yöntemiyle yararlanma konusundaki durumları yapacakları başvuru üzerine Başkanlıkça değerlendirilerek elektronik fatura gönderip almalarına izin verilebilecektir.”

4.3. 397 sıra numaralı Vergi Usul Kanunu Genel Tebliğinin 6. bölümünün üçüncü paragrafının sonuna gelmek üzere aşağıdaki cümle eklenmiştir.

“Bu yükümlülük, elektronik faturaların üçüncü kişiler nezdinde muhafaza edilmesi durumunda muhafaza eden için de yasal süreler içinde geçerlidir.”

4.4. 397 sıra numaralı Vergi Usul Kanunu Genel Tebliğinin 6. bölümünün dördüncü paragrafı aşağıdaki şekilde değiştirilmiş, beşinci ve altıncı paragraflar eklenmiştir.

“Mükelleflere ait elektronik faturaların yine mükelleflere ait bilgi işlem sistemlerinde saklanması esas olup üçüncü kişiler nezdinde de elektronik saklama yapılabilecektir. Başka mükelleflerden elektronik saklama hizmetinin alınması mükelleflerin elektronik faturalarının muhafaza ve ibraz sorumluluğunu ortadan kaldırmaz. Elektronik faturaların muhafazasının Türkiye Cumhuriyeti sınırları içerisinde ve Türkiye Cumhuriyeti Kanunlarının geçerli olduğu yerlerde yapılması zorunludur. Bu zorunluluk yurt dışında ikincil bir arşivleme yapılmasına engel teşkil etmez.

Başka mükelleflere ait elektronik faturaları saklama hizmeti verenler elektronik fatura uygulamasını bilgi işlem sistemlerinin entegrasyonu yöntemiyle kullanmak zorundadır. Elektronik Fatura Saklama Hizmeti verecek mükelleflerin Başkanlığa “Elektronik Fatura Saklama Hizmeti Başvuru Formu ve Taahhütnamesi” ile başvuru yaparak saklama izni almaları zorunludur. Bu amaçla başvuru yapacak mükelleflerin başvuru dilekçesi ekinde Bilgi İşlem Sistem Raporunu (BİS) göndermesi gerekmektedir. Başkanlıktan elektronik fatura saklama hizmeti izni almadan saklama yapılması Başkanlık nezdinde hüküm ifade etmez. Saklama izni alan mükelleflerin listesi www.efatura.gov.tr internet adresinden yayımlanacaktır. Saklama koşulları ve saklama hizmeti verecek mükellefin uyması gereken diğer kurallar www.efatura.gov.tr internet adresinde yayımlanacaktır.

Gerekli görülen durumlarda, elektronik fatura saklama hizmeti verenlerden elektronik fatura bilgilerine ilişkin olarak belirlenecek standartlara uygun üretilecek raporların ibrazı, elektronik fatura saklama hizmeti verenlere ait bilgi işlem sistem veya sistemlerine sürekli erişimin sağlanması sureti ile istenebilir. Bu kapsamda, ifade edilen erişimin sağlanması için kullanılacak yöntem ve teknolojiler ile ibraz yükümlülüğünün yerine getirilmesi ile ilgili süreçler www.efatura.gov.tr adresinde açıklanır. Elektronik fatura saklama hizmeti verenlerin bilgi işlem sistemine erişim ile ilgili yetki, sektör, mükellef veya faaliyet hacimleri itibarıyla kullanılabilir. Başkanlık elektronik fatura saklama hizmeti veren mükellefler için ilave yükümlülük belirlemeye ve istediğinde ulusal ve uluslararası standartlara uyma zorunluluğu getirmeye yetkilidir. Maliye Bakanlığı gerek görmesi halinde, bu Tebliğde belirlenen esaslar ile sınırlı olmak üzere, başka mükelleflere ait elektronik faturaları saklama hizmeti verenlerin bilgi işlem sistemlerini denetleme yetkisine sahiptir.”

5. Sorumluluk ve Cezai Yaptırımlar

5.1. 397 Sıra Numaralı Vergi Usul Kanunu Genel Tebliği kapsamında bilgi işlem sistemlerinin entegrasyonu yöntemiyle elektronik fatura uygulamasından yararlanan mükellefler, sistemlerini kesintisiz 7 gün 24 saat fatura ve ilgili mesajları alabilir ve gönderebilir halde açık tutmak zorundadırlar. Mücbir sebepler dışında bu zorunluluğa uymayan mükelleflerin entegrasyon izinleri iptal edilecek olup, elektronik fatura uygulamasını sadece portal yöntemiyle kullanabileceklerdir.

5.2. Bilgi işlem sistemlerinin entegrasyonu yöntemiyle elektronik fatura uygulamasından yararlanan mükellefler, sistemleri üzerinde yapacakları bakım, onarım, gözden geçirme vb. işlemler nedeniyle sistemlerine erişim kesintiye uğrayacak ise bu kesintiden önceki üç işgünü içerisinde hangi tarihte ve ne kadar süreyle sistemlerinin kesintiye uğrayacağını Gelir İdaresi Başkanlığı’na bildirmekle yükümlüdürler. Kesinti süresi hiçbir surette iki günü aşamaz.

5.3. Elektronik fatura ve elektronik deftere ilişkin olarak bu Tebliğ ile getirilen zorunluluklara uymayanlar hakkında, Vergi Usul Kanununun ceza hükümleri tatbik olunur.

5.4. Elektronik fatura uygulamasına dâhil olma zorunluluğu getirilen mükellefler elektronik fatura uygulamasına kayıtlı olan diğer mükelleflere kâğıt ortamında fatura düzenleyemezler; düzenlemeleri halinde kâğıt ortamında düzenlenen bu faturalar hiç düzenlenmemiş sayılır.

5.5. Elektronik fatura uygulamasına dâhil olma zorunluluğu getirilen mükelleflerin elektronik fatura uygulamasına kayıtlı olan diğer mükellefler tarafından gönderilen elektronik faturaları almaları zorunludur. Bu zorunluluğa uymayan mükellefler hakkında Vergi Usul Kanununun ilgili hükümlerinde belirtilen fatura almayan mükelleflere tatbik olunan cezai hükümlerin uygulanacağı tabiidir.

5.6. Bu Tebliğ ile elektronik defter tutma zorunluluğu getirilen mükellefler kâğıt ortamında defter tutamazlar. Bu mükellefler kâğıt ortamında defter tutmaları halinde hiç defter tutmamış sayılırlar.

6. Yürürlük

6.1. Bu Tebliğ, yayımı tarihi itibarıyla yürürlüğe girer.

Tebliğ olunur.

Yeni Türk Ticaret Kanunu’nun Değiştirilen Cezai Sorumluluk Halleri

Bilineceği üzere günümüz koşullarına uygun hale getirilmesi amacıyla uzun yıllardır üzerinde çalışılan Yeni “Türk Ticaret Kanunu”muz, TBMM.nde 13.01.2011 tarihinde 6102 Kanun numarası ile kabul edilmiş ve 14.02.2011 tarihli Resmi Gazetede yayınlanmış ve “Türk Ticaret Kanunu’nun Yürürlüğü ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun”un 43. maddesi ile yürürlüğünün başlangıcı 01.07.2012 tarihi olarak belirlenmişti.

Söz konusu kanunun daha yürürlüğe girmeden bir kısım hükümleri açısından (dergimiz okurlarının da izlediğini ve katıldığını tahmin ettiğim) ciddi eleştiriler aldığı görülmüş, bu nedenle yürürlüğe girmesine dört gün kala TBMM’nde elli maddelik bir kanun ile değişikliğe uğramıştır. Söz konusu değişiklik kanunu Resmi Gazete’nin 30.05.2012 tarih ve 28339 sayılı nüshasında yayınlanarak 6335 Kanun no. İle 1.7.2012 tarihinde yürürlüğe girmiş bulunmaktadır.

Ancak asıl konumuza geçmeden önce, konu bütünlüğünü sağlamak için şu açıklamayı yapmanın yerinde olacağını belirtmeliyim.

Bilineceği üzere Kooperatifler Kanunu’nun (KK) Türk Ticaret Kanunu’nun (TTK) anonim şirket hükümlerine yaptığı gönderme 6102 sayılı bu yeni kanunla da değiştirilmemiş dolayısıyla Kooperatiflerin TTK. İle ilişkisi koparılmamıştır. Zaten, eski TTK’nun hükmi şahıslarla ilgili 45. maddesi “Limitet, anonim ve kooperatif şirketler” başlığına yer vermekteyken, 6102 sayılı yeni kanunun 124. maddesinin 1.inci fıkrası da ticaret şirketlerinin türlerini sayarken;

“… kollektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerden ibarettir.” hükmüne yer vermiş bulunmaktadır.

Buradan hareketle, 1163 sayılı KK.nda düzenleme olmayan konularda TTK.nun anonim şirketlere ilişkin hükümlerine bakmak durumunda olduğumuz ilgili herkes tarafından bilinmektedir.

Bu kısa açıklamalardan sonra yazımızın konusuna dönebiliriz.

Hatırlanacağı üzere, Anonim şirketleri (dolayısıyla kooperatifleri) ilgilendiren cezai sorumluluklar, 6102 sayılı yeni TTK.nun ikinci kitap, 12. bölümünde “A) Suçlar ve cezalar” başlığı altında 562. madddesinde ve “B) Soruşturma ve kovuşturma usulü” başlığı altında 563. maddesinde düzenlenmişti. İşte bu hükümler 562. madde, 6335 sayılı kanunla yeniden düzenlemeye tabi tutulmuştur. Söz konusu kanunun 30. maddesine baktığımızda, cezaların özellikle cins ve miktar açısından değişikliğe tabi tutulduğu görülmektedir. Buna göre;

– Defterlerin üçüncü kişi uzmanların makul bir süre içinde yapacakları incelemede, işletmenin faaliyetleri ve finansal durumu hakkında fikir verecek şekilde tutulmaması, işletme faaliyetlerinin oluşumu gelişiminin defterlerden izlenememesi,

-İşletmeyle ilgili gönderilmiş bulunan her türlü belgenin, kopyasını sağlamamak,

– Ticari defterlerin açılış ve kapanış onaylarını yaptırmamak

– Defterleri 65. maddeye uygun şekilde tutmamak,

-Envanter çıkarmada 66. maddede öngörülen usul ve esaslara uymamak,

-Görüntü ve veri taşıyıcılara aktarılmış belgelerin ibrazı başlıklı 86. maddeye göre ibraz yükümlülüğünü yerine getirmemek,

-Türkiye Muhasebe Standartları Kurulu’nun yetkilerini düzenleyen 88. madde hükümlerine uymamak

Dörtbin Türk Lirası idari para cezasına

-Bağlı ve hakim şirketlerin raporlarının düzenlenmesinde 199. maddenin birinci ve dördüncü maddesinde yer alan düzenlemelere uymamak,

İkiyüz günden az olmamak üzere adli para cezasına,

-TTK.hükümlerine göre tutulmakta ve saklanmakta olan defter ve belgeleri aynı kanunun 210. maddesine göre denetime yetkili olanlarca istenmesine rağmen, vermemek, eksik vermek, denetim elemanlarının görevlerini yapmalarını engellemek,(*)

Fiiller daha ağır cezayı gerektiren başka bir suç oluşturmadığı taktirde üçyüz günden az olmamak üzere adli para cezasına,

-Kurucular tarafından kuruluşa ilişkin olarak imzalanan beyanın 349. madde hükümlerine göre düzenlenmemiş olması,

-Pay sahiplerine 358. maddeye aykırı olarak borç verilmesi,

-Şirketle işlem yapma ve şirkete borçlanma yasağını düzenleyen 395. madde hükümlerine uyulmaması

Üçyüz günden az olmamak üzere adli para cezasına

-Ticari defterlerin mevcut olmaması veya hiçbir kayıt içermemesi veya TTK.na uygun saklanmaması

Üçyüz günden az olmamak üzere adli para cezasına

-Sır saklama yükümlülüğünü düzenleyen 527. madde hükmüne uyulmaması

Türk Ceza Kanunu’nun 239 maddesine,(**)

-Kuruluş, sermaye artırımı veya azatlımı gibi işlemlerde kullanılan belgelerin sahte düzenlenmesi ve ticari defter kayıtlarının gerçeğe aykırı yapılması,

Bir yıldan üç yıla kadar hapis cezasına,

-Sermaye tamamen taahhüt edilmemiş ve ödenmemişken, taahhüt edilmiş ve ödenmiş gösterilmesi, sermaye taahhüdünde bulunanların ödeme yetersizliği bilindiği halde buna onay verilmesi,

Üç aydan iki yıla kadar hapis veya adli para cezasına,

-Ayni sermaye konulması veya devralınacak işletme ve ayınların değerlendirilmesinde yüksek fiyat biçilmesi veya ayınların durumunun farklı gösterilmesi

Üç aydan iki yıla kadar hapis veya adli para cezasına,

-Bir anonim şirket veya başka bir şirket kurmak veya şirket sermayesini artırmak amacıyla halktan para toplanmasında 552. madde hükümlerine uyulmaması

Altı aydan iki yıla kadar hapis cezasına,

-1524. maddede yer alan internet sitesini oluşturmaması,

Yüz günden üç yüz güne kadar adli para cezasına,

-1524. maddede öngörülen internet sitesine konulması gereken içeriğin usulune uygun konulmaması

Yüz güne kadar adli para cezasına,

Tabi tutulmaktadır.

Ayrıca, TTK kapsamındaki idari para cezalarının aksine hüküm bulunmayan hallerde mahallin en büyük mülki amiri tarafından verilmesi hükme bağlanmaktadır.

Yine, TTK kapsamındaki kabahatlerden birinin idari yaptırım kararı verilinceye kadar birden işlenmesi halinde ilgiliye verilecek cezanın iki kat artırılması, kabahatin işlenmesi suretiyle bir menfaatin temin edilmesi veya bir zarara sebebiyet verilmesi halinde verilecek idari para cezasının bu menfaat veya zararın üç katından az olmaması da hüküm altına alınmış bulunmaktadır.

İlk düzenlemeye göre hafifletilmiş ve basitleştirilmiş gibi görünen cezai sorumlulukların zaman içerisinde yeterliliği veya yetersizliği bu gibi cezalarla karşılaşanların tepkileri ile daha iyi anlaşılacağından şirket ve tabii ki uzmanlık alanımız kooperatifçilerimize tedbirli ve basiretli davranmalarını tavsiye ediyoruz.

___________________________________

(*) 6335 sayılı değişiklik kanunun 42. maddesi, TTK.nda geçen Sanayi ve Ticaret Bakanlığı ibaresini Gümrük ve Ticaret Bakanlığı olarak değiştirmiş bulunmaktadır.

(**) Türk Ceza Kanunu’nun 239. maddesi “Ticari sır, bankacılık sırrı veya müşteri sırrı niteliğindeki bilgi veya belgelerin açıklanması” başlığını taşımakta ve bir yıldan üç yıla kadar hapis ve beşbin güne kadar adli para cezası öngörmektedir.

Oktay ÇALOĞLU
Emekli Kooperatifler Başkontrolörü
SMMM

Yıl içinde birden fazla Araç Alım Satımı Ticari Faaliyet Sayılır

İzmir 1. Vergi Mahkemesi

Esas No: 2012/322 Karar No : 2012/849

ÖZÜ: Yılı içinde birden fazla araç alım satımı ticari faaliyet sayılır.

İstemin Özeti: Davacı tarafından adına gelir vergisi, gelir geçici vergisi ve katma değer vergisi mükellefiyeti tesisine ilişkin işlemin, kendisinin ticari kazanç elde ettiği yönünde bir tespit bulunmadığı, geçmişe doğru mükellefiyet tesisinin kendisini cezalar ile karşı karşıya bırakacağı ve 6111 sayılı Yasa kapsamında yapılandırma imkanından yoksun bırakıldığı iddia edilerek iptali istenilmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Vergi Mahkemesince gereği görüşüldü:

Dava; gelir vergisi gelir geçici vergisi ve katma değer vergisi mükellefiyeti tesisine ilişkin işlemin iptali istemine ilişkindir.

Vergi Usul Kanununun 3/B maddesinde vergilendirmede vergiyi doğuran olay ve bu olaya ilişkin muamelelerin gerçek mahiyetinin esas olduğu, vergiyi doğuran olay ve bu olaya ilişkin muamelelerin gerçek mahiyetinin yemin hariç her türlü delille ispatlanabileceği, şu kadar ki, vergiyi doğuran olayla ilgisi tabii ve açık bulunmayan şahit ifadesinin ispatlama vasıtası olarak kullanılamayacağı, iktisadi, ticari ve teknik icaplara uymayan veya olayın özelliğine göre normal ve mutad olmayan bir durumun iddia olunması halinde ispat külfetinin bunu iddia eden tarafa ait olduğu hükme bağlanmıştır.

Gelir Vergisi Kanununun 1. maddesinde gerçek kişilerin gelirlerinin gelir vergisine tabi olduğu belirtilmiş, gelir, bir gerçek kişinin bir takvim yılı içinde elde ettiği kazanç ve iratların safi tutarı olarak tanımlanmış, 2. maddesinde gelirin unsurları 7 bent halinde sayılmış ve ticari kazanç bu unsurlar arasında belirtilmiş, 37. maddesinde de her türlü ticari ve sınai faaliyetlerden doğan kazançlar ticari kazanç olarak kabul edilmiştir.

Dosyanın incelenmesinden; ….Nakit Vasıtaları Vergi Dairesi Müdürlüğü tarafından yazı ile ekli listede yer alan adı geçenlerin iktisap ettikleri araçlara ilişkin bilgilerin yer aldığı, bu araçların ticari amaçla iktisap edilip kullanıldıklarının tespiti halinde mükellefiyet tesis edilmesi gerektiğinin bildirilmesi üzerine davacı nezdinde yoklama fişinin düzenlendiği, söz konusu yoklamada davacı tarafından …. plakalı aracın tatile gitmek için satın alındığı, herhangi bir ticari faaliyetin yapılmadığı, tatil dönüşü aracın satıldığı, davacının ticari faaliyetinin bulunmadığı ve sigortalı olarak çalıştığının tespit edildiği, daha sonra EVDO sisteminde “Vergi Kimlik Nmuarası ile Araç Bilgilerini Sorgulama” yoluyla davacının çok sayıda araç alıp sattığının tespit edilmesi üzerine dava konusu mükellefiyet tesisi işleminin yapıldığı anlaşılmaktadır.

Anılan yasa hükümleri değerlendirildiğinde herhangi bir kazancın ticari kazanç sayılabilmesi için bir faaliyetten sağlanması ve bu faaliyetin devamlılığı koşullarına bağlandığı anlaşılmış olup, maddi ve şekli anlamda bir ticari organizasyonun belirgin olmadığı durumlarda kazanç doğuran işlemin çokluğu, devamlılık unsurunu belirleyen en nesnel ölçüdür. Devamlılık unsurunun gerçekleşmesi halinde, bu işlemlerin kazaç sağlamak amacıyla yapılmadığını kanıtlama yükü mükellefe düşer.

Olayda; davacı nezdinde tutulan yoklamada satın alınan aracın ticari maksatla olmadığı ve davacının ticari mahiyette faaliyeti olmadığı belirtilmiş ise de; 213 sayılı Yasanın 3. maddesi kapsamında maddi delil olarak kabul edilmesi gereken EVDO sisteminde “Vergi Kimlik Numarası ile Araç Bilgilerini Sorgulama” yoluyla yapılan araştırma sonucunda davacının 58 adet araç satın aldığı ve bu araçları 2008 yılında 3, 2009 yılında 21, 2010 yılında 21 ve 2011 yılında 11 adet olmak üzere toplam 56 tanesini sattığı açık olup; araç alım satımı faaliyetinin yapıldığı ve bu faaliyetin devamlı olduğu tartışmasızdır.

Bu durumda; 9.6.2008 tarihinden itibaren devamlı olarak yapılan ve bu alım satımın ticari olmayıp başka neden veya nedenlere dayandığını ispatlayamayan davacı adına araç alım satımları sebebi ile yapılan dava konusu mükellefiyet tesisi işeminde hukuka aykırılık bulunmamaktadır.

Açıklanan nedenlerle DAVANIN REDDİNE, Danıştaya temyiz yolu açık olmak üzere, oybirliğiyle karar verildi.